DUBAI

7 Aug

Dubai

Mark Angeles

Isa ako sa limampu’t isa.
Ilang buwang inayos
ang aming mga pasaporte
at aming mga VISA.

Alam kong may batong nakatali
sa puso ni misis:
umiiwas siya ng tingin
kapag siya ay aking tinatanong
na para bang sa mga mata niya
may mga luhang
pinipigilan niyang umahon
Isang araw, nag-uwi siya ng maleta,
Pinaglumaan ni Kuyang.
Si Utoy rin ay may sorpresa;
isang mumunting regalo
na nang aking bulatlatin,
naroon, nakabalot sa diyaryo
ang isang pait-
magagamit ko raw sa pagkakarpintero.

Niyakap ko nang mahigpit ang aking anak.
Construction worker si tatay,
sabi ko na, aywan, para ba akong nahilam.

Maraming pangako ang Dubai.
Malamig ang gabi, maalinsangan ang araw.
Uuwian ko ng tsokolate si Utoy,
kay misis naman ay kamelyo.
Biro lang, sabi ko, siyempre pabango.

Kung bakit sa Iraq kami napadpad,
wala akong rasong mahagilap.
Anong biro ng tadhana itong kumakambat?

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: